Ze had een stem die je onmiddellijk herkende, ook als je niet keek. Hees, warm, een tikje ondeugend. Manuëla Kemp was decennialang één van de meest veelzijdige mediagezichten van Nederland, als zangeres, televisiepresentatrice én radiostem tegelijk. Op 17 januari 2025 overleed ze, 61 jaar oud, na een dramatisch scooterongeluk in Portugal. Ze liet een leegte achter die moeilijk te vullen is, denk ik. Misschien wel onmogelijk.
| Gegeven | Detail |
|---|---|
| Volledige naam | Manuëla Kemp |
| Bijnaam | Maan |
| Geboren | 13 februari 1963, Kwadijk (Noord-Holland) |
| Overleden | 17 januari 2025, Hilversum |
| Opleiding | Avond-Atheneum, etaleur-opleiding |
| Beroepen | Zangeres, televisiepresentatrice, radiopresentatrice, actrice |
| Bekende programma’s | Eigen Huis & Tuin, Maan bij Nacht, De Vrienden van Amstel LIVE!, De Max! |
| Partner | Tjerk Lammers (getrouwd september 2009) |
| Actief | circa 1987–2022 |
Een jeugd in Kwadijk: muziek als uitweg
Als je wil begrijpen wie Manuëla Kemp was, moet je beginnen in Kwadijk. Een klein polderdorp in Noord-Holland, niet bepaald de plek waar je de sterren verwacht. Haar ouders scheidden toen ze drie was. Ze bleef bij haar moeder, Manuëla Toorenburgh, en groeide op samen met haar oudere zus. Haar vader Joop Kemp werd later kunstenaar, maar was in die vroege jaren maar beperkt aanwezig in haar leven.
Thuis klonk veel klassieke muziek. Televisie kijken was geen vanzelfsprekendheid (alleen het journaal, dat was het). En de scheiding van haar ouders, dat was in zo’n dorp nog een verhaal apart. Roddels, pesterijen, de blikken die net iets te lang duren. Voor een gevoelig kind als Manuëla een zware last. Muziek werd haar manier om te ontsnappen, een wereld die meer bood dan Kwadijk ooit zou kunnen.
Na het avond-Atheneum volgde ze een etaleur-opleiding. Praktisch, nuchter, weinig showbizz aan. Maar wie haar later aan het werk zag, herkende er misschien toch iets in: dat oog voor hoe iets eruitziet, hoe iets overkomt. Die gevoeligheid voor presentatie droeg ze haar hele leven met zich mee.
The Revellettes en het begin van de schijnwerpers
In de jaren tachtig zette Manuëla Kemp haar eerste stappen richting de schijnwerpers, als model en als zangeres. Ze werd lid van meidengroep The Revellettes, samen met onder anderen Anouk Broersma en Claudia Lynsvelt. De groep bracht meerdere Engelstalige singles uit: The Strange Effect (1987), The Only 1 en Sign of Love (beide 1988). Ze stonden in TopPop, ze waren er gewoon bij in het Nederlandse popcircuit van die tijd.
Wereldsucces? Nee. Maar dat was ook niet het punt, denk ik. Ze leerde er optreden. Hoe een camera werkt. Hoe je een podium vult. Als je archiefbeelden terugziet van die optredens, valt meteen op hoe Manuëla er al uitsprong, niet overdreven, maar met een soort ongedwongen aanwezigheid die de anderen net iets overschaduwde.
In 2000 verscheen haar soloalbum Slapeloze nachten, met dertien Nederlandstalige nummers. Singles als Kom Hier en Wat ik zeg (2001) haalden de hitlijsten. Vier jaar later deed ze mee aan het Nationaal Songfestival met de Camp Girls en het nummer In het licht van jouw ogen, al haalde ze de selectieronde voor het Eurovisie Songfestival niet.
Muziek bleef altijd haar anker. Ze trad op met livebands en theatertours als Girls Wanna Have Fun (2006), en werkte met coverprojecten zoals Cheddarheadz op het Oerol-festival. Dat ze in 1998 al in de vakjury van het Nationaal Songfestival zat, zegt genoeg over hoe serieus ze genomen werd.
Van zangeres naar presentatrice: de stap naar televisie
In 1990 veranderde alles. Via Joop van den Ende maakte Manuëla Kemp de stap naar televisie. Ze presenteerde het Nationale Postcode Loterij-blokje in de quiz De 64.000 gulden vraag met Jos Brink, wat haar bij een breder publiek introduceerde. Dat was de springplank naar RTL 4, en naar haar doorbraak als co-presentatrice van Eigen Huis & Tuin vanaf 1991.
Eigen Huis & Tuin was voor die tijd een bijzonder concept: een woonprogramma dat verbouwingen en tuinprojecten van gewone Nederlanders volgde. Kemp was als warm en toegankelijk gezicht echt een belangrijke presentatrice voor het woonprogramma. Ze stond letterlijk tussen de tegels en de verfpotten, met die kenmerkende glimlach en een tekst die nooit gekunsteld klonk. Alsof ze er gewoon even langsliep, zeg maar.
Daarna volgde een indrukwekkende lijst aan programma’s:
- Wie-O-Wie (RTL 4)
- Twee Vrouwen op Stap in…
- Het Swingpaleis
- RTL Live (samen met Jan de Hoop)
- Wedden dat..?, Straat op Stelten en Follow That Dream
- De Vrienden van Amstel LIVE!
Wat haar onderscheidde? Geen gladde televisietraining, geen perfect gepolijste zinnen. Wel een directheid en warmte die aanvoelde als een gesprek met een vriendin. En die stem, natuurlijk. Die hese, sensuele stem die ze van haar moeder had meegekregen en die in elk format tot zijn recht kwam.
Maan bij Nacht en de KRO-periode
Halverwege de jaren negentig maakte Kemp de stap naar de KRO, waar ze het muziekprogramma Maan bij Nacht presenteerde. Een laat avondprogramma waarin artiesten live hun favoriete nummer brachten. Intiem, ongedwongen, muzikaal sterk. Het was precies het type programma dat paste bij wie Manuëla Kemp ten diepste was: iemand voor wie muziek nooit achtergrond was, maar de kern van alles.
Geen overproductie, geen playback, geen groot decor. Gewoon artiesten die iets lieten horen wat hen dierbaar was, begeleid door een presentatrice die de muziek begreep en er niet overheen praatte. (Als je bedenkt hoeveel presentatoren eigenlijk helemaal niet van muziek houden maar het toch presenteren, snap je wat Kemp bijzonder maakte.)
Later werkte ze voor Yorin met Bobo’s in the Bush, was ze jurylid bij Talpa voor NIX Factor en In De Huid Van…, en deed ze in 2011 mee als kandidaat bij EO’s De Pelgrimscode. Elk nieuw format liet een andere kant van haar zien.
Radio, De Max! en de laatste jaren op de ether
Vanaf december 2007 presenteerde Manuëla Kemp het programma Rock Temple bij Arrow Classic Rock. Een logische stap, voor iemand met haar muzikale achtergrond. Maar haar grootste radioperiode begon in 2014, toen ze samen met Henk Mouwe Wekker Wakker presenteerde bij Omroep MAX op NPO Radio 5.
Van 2018 tot 2022 presenteerde ze De Max! samen met Henkjan Smits, een dagelijks programma dat muziek, gezelligheid en actualiteit combineerde. Het paste haar als een handschoen. Luchtig maar inhoudelijk, altijd met die muzikale rode draad ergens op de achtergrond. In april 2022 stopte ze abrupt vanwege gezondheidsklachten, waarover ze later openlijk sprak: epilepsie, een intensief ziekenhuisjaar.
In december 2022 werd bevestigd dat ze niet meer zou terugkeren bij NPO Radio 5. Een stille exit voor een stem die zo lang de ochtend van zoveel luisteraars had gekleurd. In een interview met de Vara-gids in 2024 vertelde ze dat het inmiddels beter met haar ging, maar duidelijk was dat haar gezondheid de laatste fase van haar carrière sterk had beïnvloed.
Privéleven: relaties, reizen en rust
Manuëla Kemp hield haar privéleven graag relatief beschermd, maar over bepaalde dingen was ze de jaren door openhartig. Van 1993 tot 2000 had ze een relatie met presentator Jeroen Pauw. Ze woonden samen in een omgebouwde boerenstal die Kemp had ingericht met Afrikaanse doeken en spullen van over de hele wereld. Ze reisden veel, zongen, kookten en leefden intensief. Tijdens die periode maakte ze ook een miskraam mee, iets wat ze later heeft benoemd als een ingrijpende ervaring.
In 2008 leerde ze Tjerk Lammers kennen, hoofdredacteur van muziekblad Revolver / Lust for Life. Een man uit de muziekwereld, dat paste. In september 2009 trouwden ze op het Griekse eiland Symi, een plek die haar dierbaar was. Lammers bleef haar partner tot haar dood en trad de laatste maanden als haar woordvoerder op.
Kinderen wilde ze niet, en dat was geen gemis maar een keuze. Ze zei zelf dat haar leven op een andere manier vol was: muziek, reizen, werk. Dat klinkt misschien als een cliché, maar bij haar geloofde je het gewoon.
Naast televisie en radio had ze ook kleinere acteerklussen: rollen in De zeemeerman, Bos Is Back en Ellis in Glamourland. En wie haar écht als allroundtalent wil typeren, noemt ook haar rol als Nederlandse stem van Juffrouw Forcible in de animatiefilm Coraline (2009). Zelfs in de animatiewereld was haar stem onmiskenbaar de hare.
Een plotseling einde in Portugal
Op 7 december 2024 was Manuëla Kemp in Loulé, Portugal, kerstcadeautjes aan het kopen, toen ze betrokken raakte bij een eenzijdig scooterongeluk. Ze raakte ernstig gewond en belandde in coma. Na weken van onzekerheid werd ze overgebracht naar Nederland, waar ze op 17 januari 2025 overleed aan onherstelbaar hersenletsel in het Tergooi MC in Hilversum. Ze was 61 jaar.
Op 24 januari 2025 werd ze gecremeerd op Zorgvlied in Amsterdam. Haar man Tjerk Lammers hield de media gedurende de hele periode op de hoogte, met een waardigheid en openheid die veel indruk maakten. De reacties uit de mediawereld waren overweldigend. Omroep MAX, RTL, NPO Radio 5, oud-collega’s en fans namen afscheid van iemand die ze omschreven als een gezelligheidsdiertje, een pleitbezorger voor muziek in de breedste zin, een stem die je nooit vergat.
Nalatenschap van Manuëla Kemp
Wat maakt iemand onvergetelijk in de Nederlandse entertainmentwereld? Niet altijd de grote prijs, of het meest bekeken programma. Soms is het gewoon de manier waarop iemand aanwezig is. Hoe ze een ruimte vult zonder die over te nemen. Hoe ze muziek serieus neemt zonder er zwaar over te doen.
Manuëla Kemp was dat type presentatrice. Ze kon een woonprogramma presenteren én een intiem muziekavond begeleiden, een ochtendshow vullen én in een animatiefilm een bijrol inspreken, en bij al die formats bleef ze precies zichzelf. Dat is zeldzamer dan het lijkt, eigenlijk.
Haar loopbaan strekte zich uit over bijna veertig jaar, van de podia met The Revellettes in de late jaren tachtig tot de radiostudio’s bij NPO Radio 5 in de vroege jaren twintig van deze eeuw. Muziek was altijd de rode draad. Het kompas waarop ze zich oriënteerde, ook als ze formeel iets heel anders aan het doen was.
Als je haar nalatenschap wil samenvatten in één beeld: het is die late avond bij Maan bij Nacht. Een artiest heeft net iets kwetsbaars gezongen. Manuëla houdt even stil voor ze iets zegt. Niet omdat ze niet weet wat ze moet zeggen, maar omdat ze begrijpt dat de muziek soms het laatste woord verdient.
